Réactions

Ci-dessous vous trouverez un nombre de réactions diverses sur la musique des CDs. Si vous souhaitez réagir ou si vous avez lu une critique, qui n'est pas placée ici, veuillez nous envoyer un email.

Home

• Mindawn.com - electronic music distribution - January 2010
  The remarkable first album of Dutch composer Henriëtte KAT, "Violet Fire" (2006), takes your soul on a journey through a fascinating sound universe of harmony and beauty where, like in a dream, you can feel free and full of expectations. Walk through this dream of nine instrumental compositions that cover more than 65 minutes and actually visit this other dimension. Mother Earth and her regard of the incomprehensible Universe are a major source of inspiration for Henriëtte KAT. Listen with earphones, leave the world outside and be thrown into ecstasies by the flames of "Violet Fire" ! The impressive second opus "Orion Symphony" (2007) is a healing journey that makes you visit all the different chambers of your soul. The eight instrumental compositions, covering more than 60 minutes, take the listener into a world of harmony and unity. As once Richard WAGNER said, "Music begins where the power of words stops". Surrender yourself to the expressionistic sounds of Henriëtte KAT and wash your worries away with the energy of this Cosmic Music... "Home" (2008) is the third opus of the Dutch keyboards player. Although the musical process is still similar, one new element is noteworthy here: vocals. Here are eight new compositions, illustrated by Henriëtte KAT's enigmatic lyrics, as mystical in English as in German. To be discovered !

  Mindawn

• MerlinProg - North Europe - Ulf Backstrøm - July 2009
  Et viktig nytt element fra Henriett Kat tilkommer på denne siste skiva hennes, stemmen hennes. En stemme som er forbausende bra, basert på at det er først på hennes tredje skive vi får hørt den. Snakk om tabbe og ikke å bruke denne flotte røsten tidligere, en stemme som er full av klangfarger og ikke så ulik Annie Haslam men selvsagt ikke så suveren i et og alt som Annie. Henriett Kat synger forøvrig om en slags panteistiske natur mystisisme på både morsmålet, men også tidvis på tysk og engelsk. Inspirasjonskildene er nærmest uendelig, men vi nevner i fleng, Pink Floyd, Yes, Grieg, King Crimson, Moussorgsky, Peter Gabriel, Rachmaninoff, Soft Machine, Beethoven, Perth, Ravel, Chopin, Grieg og Beethoven. Til sammen fører dette til at Henriett Kat lager en temmelig lavmelt musikk som ligger nær opp til stemning fra debuten, hvor det var nifse, melankolske og rolige stemninger. Som alt annet er stemmen en integrert del av lydbildet, hvor alt er nøye gjennomtenkt og tilpasset musikkens makrostruktur. Selv innenfor et slikt stramt elektronisk opplegg blir det plass til artistens personlighet, og musikken er slett ikke uten varme og sjarme. En mulig merkelapp på hva som forrettes er progressive trance, men progressive world musikk passer nok betydelig bedre. Ofte så starter musikken rolig for så å ha en stigende intensitet, som mot slutten av låten avtar og vi er så tilbake ved utgangspunktet. Vi får her musikk godt rotfestet i klassisk symfonisk musikk, men smaksatt med alle elektronikkens muligheter utført med stø hånd av denne musikeren. Vi får mange vakre øyeblikk på denne skiva, men rocka blir det selvsagt aldri, og vi kunne gjerne hatt noe mer spennvidde i utrykket. Det Henriett gjør utfører hun med stor dyktighet, og "Home" er et solid musikalsk håndverk, om ikke dynket originalitet. Så mange sjanser tar hun heller ikke, men musikken er en stemningsfullt symfonisk synth poesi som mange av de som liker avbalansert og rolig musikk vil ha stor glede av.

  Uff Backstrøm

• DPRP - England - Alex Torres - April 2009
  "It's all about music!". So proclaims Henriëtte Kat on her interesting website. I happen to agree with her, so we're off to a good start! "Magic music, that I love to share with you". Thank you, Henriëtte. You have a gift that's well worth sharing!

  Home is a beautiful album. Its soundscape is not "rock", nor even "progressive rock". Henriëtte quotes progressive rock bands such as Pink Floyd, Yes and King Crimson as influences, as well as a number of famous classical composers, but this music is primarily about creating ambience and is probably closer to the music of someone like Einaudi, whose grand piano soundscapes come straight from a classical tradition. The key element here is effect and on Home Henriëtte's use of particular and very specific synthesizer (musical) sounds is sublime: it really is like watching a painter wield their palette and brush, mixing a precise colour here, adding a brush stroke there. Henriëtte's own description of her music is illuminating:

  "I see and feel music as moving structures with form, color and meaning. As allegorical symbols that speak to me. They have beauty and essence that cannot be expressed in words. Music is a subtle matter.... Music, harmony, it is this great mystery that I want to share with my listeners."

  If you want a "signpost" for Henriëtte's music to a modern progressive rock band, in terms of effect and tempo, as well as sparseness with economy and subtlety of sounds, then No-Man are the closest I can come up with. Home is Henriëtte's third album of music played entirely on synthesizers but it is a departure from her previous work in that she sings on seven of the nine compositions. Now, I've not yet heard the other two albums, but Henriëtte's voice itself adds much musical colour and emotion, as well as rhythm, that it's hard to imagine Home being bettered by a totally instrumental album. Within the context of Home the two instrumental tracks, Also Ist Es and Solitude, are pretty and work well, short as they are, but act almost as linking pieces. (I will have to test this theory by buying one or both of her previous albums). Perhaps if you've heard either her Violet Fire or Orion Symphony albums and not been too sure about whether to invest in another then maybe you'll be persuaded to do so by the singing.

  The singing itself is good, not brilliant. Always in tune, Henriëtte's range is such that when she needs to reach some higher notes she goes falsetto, such as on Home and The Sun Is Rising, and the problem with this is that it momentarily shifts the listener's focus onto the voice in a way that I feel she does not intend, and by doing so it detracts slightly from the overall aural picture. This is a minor criticism only, overall the singing adds to the effect of this music. The voice is often used as a rhythmic compositional element, rather than for melody. On Ja Wir Haben Alles and Zuruckgefunden for instance she uses oft repeated phrases and words in association with the synthesizer music to create a hypnotic, trance-like effect. It's good!

  Home, Beautiful Day, The Sun Is Rising and Right From The Start all feature strong melodic writing but without ever losing a sense of soft rhythm, like waves breaking on the shore. Perhaps thinking of reaching a wider audience, Henriëtte makes the distinction of singing in English in these songs where the main vocal element is melodious rather than rhythmic.

  The sounds Henriëtte ekes from her synthesizer are just gorgeous. She is constantly shifting sound-colours gracefully, without ever losing sense of the main musical ideas; always looking to add a sound-sensation here, another there, like shooting stars or flickering auroral whisps on a clear and starry night sky. Flutey synths, tubular bells, the gorgeous string synth phrase in the opening to Ja Wir Haben Alles, the crystal droplets in Reiten, Reiten, Reiten, deep and bass-rich string synth timbres. These little adventures in sound are like the sparkling diamonds shining in a pretty jewel.

  I've found that Home has become more enjoyable with each listen. In order to really appreciate the soundscape, this is one album that really repays being listened to on the best hi-fi system that you have available. Like many people these days I do a lot of my music listening on a mp3 player, it has been a real boon in opening up fresh listening time, and Home does sound good on it. However, in the comfort of your sitting room, in front of the hi-fi is where you will feel the real power of Henriëtte's luscious synthesizer sounds, particularly when those deep, broad notes come sweeping from the loudspeakers to wrap you in a warm embrace.

  Progressive rock fans - yes, that means you! - are generally very open about what music they will chance listening to, certainly those fans not exclusively encamped in the metal zone. Unless you're one of those, and in particular if you've ever enjoyed any type of ambient music, then it may profit you to give Henriëtte Kat's Home a spin. And then another...and another...and before you know it this CD may find its way into your year's favourites list.

  Conclusion: 8 out of 10

  Alex Torres

• ZicaZic - France - Fred Delaforge - Janvier 2009
  Cette compositrice et interprète néerlandaise n'en finit plus de donner des suites à son premier opus, "Violet Fire", sorti en 2006, puisque non contente d'avoir enfoncé le clou un an plus tard avec "Orion Symphony", c'est avec "Home" qu'elle offrait une troisième ligne à sa discographie personnelle en 2008, reprenant encore et toujours la recette qui a contribué à son succès, à savoir celle qui consiste à mettre bout à bout des sonorités électroniques pour en arriver à une musique que l'on écoute de manière quasiment religieuse tant elle semble proche d'un classique aux accents renouvelés. Accompagnant aujourd'hui ses morceaux de sa voix, Henriëtte Kat en profite pour peaufiner quelque peu ses arrangements et si elle passe sans le moindre souci de l'Anglais à l'Allemand, elle prend soin également de varier les plaisirs, sautillant du néo-classique jusqu'au space rock un peu allumé et laissant même le lyrisme prendre le dessus à certains moments. On pourrait par moment croire que les innovations ne viennent que compenser un certain tarissement de l'inspiration de cette compositrice atypique mais plus on s'attarde sur "Home" et sur ses "Ja Wir Haben Alles", "Reiten, Reiten, Reiten" et autres "The Sun Is Rising", plus on se dit qu'elle ne fait justement que suivre une inspiration débordante qui la conduira à n'en point douter à nous proposer rapidement une fois encore une nouvelle déclinaison encore un peu plus originale de son art. Un ouvrage à aborder avec beaucoup de discernement si l'on ne veut pas en ressortir quelque peu échaudé.

  Fred Delaforge

• Progression Magazine - USA - John Patrick - January 2009

  Sound: 3½ Composition: 3½ Musicianship: 3½ Performance: 3½ Total Score: 14.

  You may recall my kudos for the Dutch electronic composer Henriette Kat from last ish. On Home, she has turned in another performance worthy of all the superlatives I'd raved for Orion Symphony. In addition to her battery of Roland and Korg digital synthesizers, Mej. Kat added another instrument to the proceedings; her voice. With a timbre that's almost a dead ringer for Anne Haslam (albeit lacking her strident expressiveness), Kat sings of a kind of pantheistic nature mysticism in her native tongue, as well as in German, and in English. The music seldom rises above mezzo piano, recalling the somber, eerie quietude of her debut Violet Fire. The voice, as is every other sound Kat has played, is a carefully considered component of a musical macrostructure whence every note and nuance counts. Love the Holst quote that concludes "Jacobs Struggle (Reiten, Reiten, Reiten)", and her flawless self harmonizing on "Ja Wir Haben Alles". Like Larry, Steve, Suzanne, and Wendy (see Orion Symphony review), Mej. Kat has tiptoed around convention to invent an entirely new kind of electronic music. Now, if only a big budget orchestra would pick some of her works up—be perfect!

  John Patrick

• Progressor - Norway - Olav M. Bjornsen - December 2008

  Prolusion: Based in the Netherlands, Henriette KAT is a composer and musician who has been quite active the last few years. The autumn of 2008 saw the release of her third CD since 2006, "Home", on Musea Record's sublabel Dreaming, a label specializing in electronic music.

  Analysis.Previous efforts from this artist have been instrumental productions, exploring a brand of electronic music with firm roots in classical symphonic music. Synthesizers have been used to mimic many of the typical instruments from a symphony orchestra. Gentle and carefully crafted sonic structures have been the composer's calling card, utilizing multiple audio layers to produce a textured and nuanced soundscape where the individual layers have had a wavelike motion, coming and going much like waves coming in towards the shore. The various textures used have been utilized in a manner that gave the individual compositions continuity, always with one or more layers bringing the melody line forward to be taken over by the next sonic wave. An additional trait in Kat's past work has been the evolvement of intensity in her creations, most times opening calm and gentle, gradually growing in intensity and then finally ending as calm and gentle as they started. An at least partial aim on her former releases was to create music soothing and relaxing as well as interesting; this structure was quite effective in achieving just that. On this third effort the music itself is pretty much similar to those past efforts, with synthesizers emulating various instruments and a foundation in symphonic classical music. The same wavelike sonic layers are still present, although not as much as in the past, and quite a few traces of the evolvement regarding intensity can be found too. But there are quite a few changes this time around: This is a production showcasing an artist in development, daring to step away from the familiar to explore new ground. The addition of vocals to the compositions is without doubt the most major change to this most recent creation, and in fact this addition is the cause of most, if not all, of the other alterations in the songs this time. The vocal segments will naturally see to it that the music has to be adapted to include this new facet, and this is partially done by slightly dampening the instrumentation in the affected parts to give room to the voice and partially by replacing the flowing wavelike instrument layers with more thematic based melodic segments. The instrumental segments still contain the wavelike motions heard on her past releases, but now adapted so that they start off at the end of or just after a vocal segment and, with additional adjustments, just prior to one. These changes aren't as dramatic in scope as one might expect from the above description, but they are detectable and do give these creations a somewhat different nature. This also affects the levels of intensity in the tunes as such, still maintaining the basic pattern from past works with a slow and gentle start and finish but with more shifts in intensity in between those. As for the vocals added, I'll have to be honest and admit that the voice of Mrs. Kat isn't quite to my taste. Partially because the vocals come across as somewhat restrained, but also because I tend to like vocals with more raw passion than what's offered here. Technically the performance is brilliant though, a fine example of total control on intonation as well as delivery. Many vocalists might admire her pure show of skill in that department. Atmospheric and captivating segments are to be found aplenty on this album, but the compositions come across as slightly flawed in places – the passages without the ebb and flow technique lacks a substituting facet maintaining the musical flow, resulting in brief moments of silence lasting up to a second. When this happens several times in one piece it becomes somewhat fragmented. Especially when listening actively, this causes a break in concentration, disrupting the mood and atmosphere.

  Conclusion.If you find the idea of synthesizer music with a firm foundation in classical symphonic music interesting, and in addition enjoy technically skilled classical vocals, this is a release worthwhile checking out further. It's not a flawless production and the vocals will not be universally appealing, but there are many beautiful moments and quite a few fine compositions to enjoy on this production – and curious readers are advised to find Henriette Kat's MySpace page, where samples from her releases can be investigated.

  Olav M. Bjornsen

• AmarokProg - France - Cyrille Delanlssays - December 2008
  Note : 4.5 Titre : Perdu

  Basée aux Pays-Bas, Henriette Kat poursuit, avec Home, son travail de sape de la musique new age-electro-bontempi. Proche de ce qu'a pu produire des artistes comme Klaus Schulze ou Isao Tomita, la production souffre d'une pesanteur extrême. Si les compositions parviennent difficilement à s'arracher des clichés du genre, elles sont en effet plombées par un dérèglement pathologique du son : du synthé gueule de bois qui semble produit à la maison, comme le suggère le titre, justement. Un peu limite pour concurrencer les maîtres précités. Mais si les précédents albums succombaient définitivement à ce défaut, Henriette Kat parvient cette fois à relever, légèrement, le niveau. Un violoncelle élégant (« Jar Wir Haben Alles »), du space rock classique (« Reiten, Reitn, Reiten »), un peu d'ambient magique (« The Sun is Rising ») tractent l'album vers la moyenne. Le chant est censé porter tout cela bien au-delà mais bien que sympathique, il n'évite pas la comparaison défavorable vis-à-vis de Lisa Gerrard chez Dead Can Dance (« Jacob's Struggle »). La mosaïque ainsi créée pourrait s'avérer payante sans les arrangements grotesques qui la desservent.

  Cyrille Delanlssays

• Muziekwereld - Nederland - rakenDra Smit - December 2008
  Henriëtte Kat kennen we van de cd's Orion Symphony en Violet Fire. Op deze twee cd's staat instrumentale synthesizermuziek op impressionistische leest geschoeid  en met een hoog New Age gehalte. Henriëtte Kat componeert de stukken en speelt alle partijen zelf in. Op Home is dat ook weer het geval met dit verschil dat ze nu vocale werken heeft gecomponeerd en opgenomen. Ze zingt de stukken zelf, ze doet dat vakkundig en sfeervol. In het Engels en Duits komen er negen stukken voorbij waarvan de teksten een filosofische inslag hebben. Haar leadvocalen worden afgewisseld en beantwoord door vrij massaal koorwerk door haarzelf ingedubd,  een beetje in de trant van Enya. De vocalen vormen een welkom nieuw element in Henriëtte Kats muziek, ze zorgen voor meer variatie en belangrijk: ze blazen de synthesizerarrangementen levensadem in.

  rakenDra Smit

• Koid'9 - France - Renaud Oualid - December 2008
  Je découvre seulement maintenant la musique formidable d' Henriëtte KAT et je regrette de ne l'avoir pas connue plus tôt ! Quelle originalité ! Depuis Emily Bezar et son génial « Exchange » (il faudra aussi que je vous en parle un de ces jours), je n'avais jamais écouté de disque aussi aventureux, c'est dire. Une courte page biographique pour commencer. Compositrice néerlandaise, Henriëtte a étudié le chant au conservatoire de musicologie à l'Université d'Amsterdam, mais n'a jamais terminé ses études. Elle s'installe en France, à Paris, où elle vend dans son atelier des articles artisanaux de luxe à une clientèle internationale. Ses deux fils y sont d'ailleurs nés. Sa vocation pour la musique devint claire à ses yeux lors de son retour aux Pays-Bas en 1995. Elle composait alors des petites pièces pour piano, mais les voyait plutôt jouées par un orchestre. Elle saute donc le pas et crée de la musique pour ensemble orchestral. En dehors de la composition, elle joue de la musique avec des personnes âgées. Elle écrit ses partitions de façon classique en utilisant des synthétiseurs et un ordinateur pour la réalisation. Il faut dire qu'elle est aidée par le fait qu'elle est ingénieur du son de profession. Son voeu le plus cher serait d'entendre jouer ses pièces par un orchestre symphonique. Elle se considère comme une représentante du mouvement expressionniste dans la musique électronique. Ses influences sont variées : Pink Floyd, Yes, Grieg, King Crimson, Moussorgsky, Peter Gabriel, Rachmaninoff, Soft Machine, Beethoven, Perth, Ravel, Chopin, Grieg, Beethoven. Elle a déjà composé deux albums « Violet Fire » en 2006 et « Orion Symphony » l'année suivante, que je n'ai pas eu la chance d'écouter en profondeur (même si la page web ou MySpace très bien conçues de la belle le permettent : www.henriettekat.nl/fr/index.htm et www.myspace.com/henriettekat. D'après les quelques informations que j'ai pu glaner, il s'agit sensiblement de la même recette, à laquelle s'ajoute une nouveauté de taille : l'adjonction de chant. Et c'est justement l'une des originalités de l'artiste qui possède un organe vocal hors du commun et qui l'utilise de façon peu commune. Par moments, elle chante comme dans un opéra, quelquefois en allemand, d'autres en anglais, son timbre très particulier et cette façon de faire durer les notes font que l'on est sous le charme... ou pas. Car cette musique si particulière n'est certes pas à mettre entre toutes les oreilles (habitués du taupe cinquante, fuyez !). Nous sommes entre gens de bon goût, n'est ce pas ? Véritable poésie symphonique électronique, la musique d' Henriëtte KAT est un véritable enchantement, une fois les premières barrières tombées (prévoir plusieurs écoutes). Sur un tapis électronique magnifique (claviers enchanteurs), l'artiste pose sa voix flutée à la manière d'un Peter Hammill dans « The Fall of the House of Usher » (qu'étonnamment elle ne cite pas dans ses influences, il parait pourtant improbable qu'elle ne le connaisse pas !). Lorsque vous serez prêts à tomber amoureux de cette musique, écoutez donc le morceau final « Right From the Start », une véritable ode magnifique quasi religieuse du haut de ses presque 9 minutes (les amateurs d'Enya devraient apprécier, même si l'on est dans un registre musical moins commercial ici). L'artiste ne dédaigne d'ailleurs pas le format long puisque trois morceaux (sur 9) dépassent les 8 minutes. Mais trêve de billevesées. Comme l'a dit un jour Richard WAGNER, « La musique commence là où la puissance des mots s'arrête ». Laissez donc la musique vous envahir en découvrant à votre tour la sublime Mme KAT. Merci de tout coeur pour cette musique céleste qui fait voyager.

  Renaud Oualid

Orion Symphony

• GNOSIS - Richard Poulin - june 2009

  Superficially, this album looks at first sight like a New Age creature. But I like that album AND I don't like the whole New Age pseudo-spiritual, pseudo-ecological and pseudo-scientific swamp. So there must be something there. Ready ?

  When I listened to the first few min of Orion Symphony's music, I had this instinctive reaction of treating this album as yet another new age-ish album of music for relaxation, mantra repeating or crystal gazing. A much too lush cover with a photograph of the Orion constellation and the legend on top that reads 'The energy of cosmic music'. Hmmmmm ..... that was too much for me . That cover screamed: 'MUSIC FOR RELAXATION: HEAL YOUR CHAKRAS WITH ALPHA WAVES OF INTERGALACTIC ORIGIN'. And the liner notes specify that there are 10 sec of silence between each track. I see.... I was afraid this was an attempt of the New Age spirit to haunt my living room, and I was frankly reluctant to pursue any further. I'm glad I did.

  'Orion Symphony' is the sophomore effort of a Dutch artist who started being known as a musician rather late in her career. After dropping out of music studies at the University of Amsterdam and moving to Paris , she earned a living as a teacher and 'selling luxury items' from her atelier. It's only after coming back to Amsterdam and developing a passion for philosophy – she read Plato and Kepler passionately - that she felt the muses awakening inside. She had kept studying musical theory by self-teaching, and was thus able to compose music for large orchestras, the type of music that probably resonated the best to her inner visions and passion. As she explains on her personal website (http://www.henriettekat.nl/), she learned how to translate the orchestration she was envisioning for her music to synthesizers.

  Of course, such attempts at using synthesizers as small orchestras are nothing new under the sun. Nor is the style of compositions that she writes and plays electronically. Germany has been the fertilizer for much of the foundations to that musical approach (and to its excesses too). Tangerine Dream (and Edgar Froese in particular), Ash Ra Tempel and Popol Vuh paved the way to melody-based electronic symphonies (as opposed to ambient, minimalist and drone-based music developed by Terry Riley, Steve Roach, Robert Rich and countless others), a genre that would expand into the '80s and early '90s thanks to the New Age movement, of course, but also of musicians influenced by the latter philosophy to various extents, such as Brian Eno, Harold Budd, Jean Michel Jarre, Cluster, etc. The ECM and the Windhall Hill labels carried a considerable portion of the openly New Age music on their corporate shoulders and gave it musical respectability.

  As mentioned above, Henriëtte Kat's music is melody-oriented electronic music in direct line with Edgar Froese's approach, but with a more classical approach. Her orchestration closely follows that of a medium- sized orchestra. One can clearly hear the musical instruments it aims at duplicating. Synthesized guitar and strings sounds are frequently present and very nicely and tastefully reproduced, in a such a way that you almost forget completely about the fact that it is electronic gimmickry. All we know is that absolutely everything is played on synthesizers, from A to Z, although it would have been nice to have some technical information on the synthesizer type and on the various electronic gadgets that fool us so effectively (the latter being said as a good thing, mind you ....). The beautiful, rich and melancholic 'If You Must Go' even features some accordion musette, perhaps a nostalgic reminiscence from Kat's years in Paris , contrasting with harsher electric guitar sounds (again sounding very much like the original). Apparently simple synthesizer programming that manages to conjure up visions of beauty, or sadness, or melancholy, or peace of mind, and that succeeds in telling the stories that the titles summarize is quite remarkable. If anybody is still in doubt as to whether synthesizers can cover a palette of emotions as wide as more organic instruments should take the time to listen to this record with an open mind.

  'Orion Symphony' is a collection of electronic hymns to the infinite beauty of the universe: that is, an album of 'cosmic music' (as Henriëtte Kat self describes it herself on the cover). As a common denominator, these hymns are based on a slow cadenza that nicely reproduces the slow breathing of someone meditating or doing yoga. But that solemn pace is never boring, and it never elicits a reaction of impatience in the listener. This is because the purpose of such a slow rhythm is to leave enough space between notes and bars for the listener to dream, to see the visions that this superb music means to create. The peace of mind, the lightness that one feels while listening to the music here can be felt very strongly. I played that album many times, and I could have played some Meshuggah or Upsilon Acrux full blast before putting 'Orion Symphony' on, the effect of that music is immediate and never out of place.

  Several elements set this album apart from other 'cosmic' instrumental New Age music. Unlike Kitaro - who incidentally has released an album entitled 'Straight' a Way to Orion'- or even worse, Deuter, Kat's meditative compositions do not sound pretty on purpose. Unlike that category of New Age music that is specifically composed for relaxation or meditation, Kat's creations stand on their own as short stories with cosmic dimensions. For instance, tracks like 'If You Must Go' or 'Seashell Song' depict personal memories and nature or landscapes, respectively, rather than aiming at helping meditation. The irresistibly soothing sensation that one has at listening to these stories is what gives them that 'cosmic' character. Kat's music on these tracks expresses sincere emotions and to me, reaches what I would call true spirituality, instead of that run-of-the-mill New Age marshmallow Muzak that betrays simulacra of true spiritual experiences. On the other hand, a track such as 'Messages From Orion' is obviously and primarily 'cosmic' by the subject matter. Of course, the fact that all songs on this album exude peace of mind and transcendental beauty is not a coincidence, and Henriëtte Kat ends up helping us to escape from this world's chaos, noise and other negative feelings because she is a true believer in the power of certain musical rhythms, of certain sound combinations. She indeed states the fact that she has an interest for the mathematical basis of how to combine in a more or less orderly fashion notes and timbres in such a way that they convey certain feelings and emotions.

  Kat's music is consistently elegiac in spirit and weaves melodies on keyboard instruments while adding synthesized instrument sounds (guitar, percussion, reeds) to simulate a full orchestra. Nevertheless, it often deviates from standard melodious sonorities by adding good measures of dissonance to add contrast and convey changes in spirit and atmosphere. For instance, 'Seashell Song' (easily the most beautiful song on the album, and one which has a memorable, gorgeous melody – a masterpiece) introduces sounds of nature (seagull calls, waves crashing, etc.) and dissonant scales that add depth and new dimensions after the first impression of serenity and peace in the midst of the beautiful sceneries on the seashore. Here, the dissonances and the use of modal scales add a feeling of sadness and melancholy to the soothing effect provided by the splendidly melodious lines.

  In summary, 'Orion Symphony' is a convincing example of electronic music that can reach the listener's emotions and replace a full orchestra. I am reminded of Ludovico Einaudi's style of keyboard-based New Age music in the use of simple but effective melodies that never veer toward cheesiness thanks to the resourceful imagination of the composer. Another reference on the more progressive side of things might be Karda Estra, an ensemble that creates 'soundtracks for the mind' with a dark, gothic atmosphere with exquisite melodies. Although music like Henriëtte Kat's and Karda Estra's aims at creating atmospheres or mental images with an accent on strongly evocative melodies, it does not rank as 'ambient' music. Unlike ambient music, which uses drones, loops and other minimalist tricks to hypnotize the listener, the 'cosmic' music of Henriëtte Kat, just like Einaudi's or Karda Estra's, keeps the listener constantly alert through the use of several movements. This is music that flows, ascends, descends, and takes turns, much like small concertos. Which Kat's orchestral sections written for synthesizers pretty much end up being.

  Beautiful and unpretentious.

  Richard Poulin

• Progression Magazine John Patrick - USA - july 2008

  Style: Electronic Progressive - - Sound: **** Composition: **** Musicianship: *** Performance: **** Total rating: 15

  Relying on mostly stock patches from the Roland Sound Canvas as well as other modules, Mej. Kat conjures up a set of highly evocative all original electro-poetry who's rhythmic, melodic and harmonic restiveness place Orion Symphony far beyond the pale of your abiding archetypical "synth" project, and closer to the thoroughly layered classical transmutations of Iaso Tomita or Don Slepian.

  Kat is a master of orchestration, as her seamless blend of high quality PCM acoustic and orchestral samples with more familiar "electronic" sonorities enables her to nail the bull's-eye while realizing her self styled genre of electronic expressionism. Beginning with the playful "If you must go", the eight sections of Orion Symphony combine to build an edifice of gradually deepening grandeur and sweep

  Move over Wendy Carlos and Suzanne Ciani, and bend over Steve Roach and Larry Fast; Henriette Kat is a major unsung talent rapidly coming up in your rearview mirrors! An essential selection for electro-prog connoisseurs and symphonic synth seekers

  John Patrick

• Persoonlijke reactie Leonard Brunt - Amsterdam - Mei 2008

  Ik vind je werk melodieus en 'intrigerend' - ik bedoel spannend. Prettig om naar te luisteren (waarmee ik bepaald niet iets van 'easy listening' bedoel), zet me aan het denken. Blijft me bij, zo niet de precieze notering dan wel de atmosfeer, die geborgen is.

  Sommige stukken zijn bijzonder 'filmisch', ben je je daarvan bewust? Ik zie er beelden bij, soms zacht romantisch, soms uitgesproken erotisch, soms harde beelden van verlaten straten en regenachtige pleinen. Misschien is dat ook door het instrument - hoewel je er alle orkestpartijen mee aan geeft.

  De muziek klinkt niet cerebraal, maar aards en - ik zou bijna zeggen - nuchter. Dat bevalt me goed. Ik ben dol op een paar eigentijdse componisten (Adams, Bryars, Glass) en ze hebben allemaal die kanten (hoe verschillend ze verder ook mogen zijn) - een groot verschil met sommige pieppiepknor-muziek. Alsof je het hebt over figuratieve schilderkunst versus hoekig abstract. Enfin, mooie muziek, mooi werk

  Leonard Brunt

• Progressor- Uzbekistan- Olav M. Bjornson - Januari 2008

  Henriette KAT is an artist based in the Netherlands and sees herself as a representative of the expressionist movement in electronic music. "Orion Symphony" is her sophomore release, and like her debut is released on Dreaming, a sub-label of the French Musea Records label.

  Henriette Kat is an interesting addition to what many will describe as new age music. The music is highly electronic in nature, with layers of synths and synth-produced sounds creating lush, relaxing and soothing soundscapes, but with nerve and tension. On "Orion Symphony" the music has similarities with the works of Greek legend Vangelis and Austrian keyboard wizard Gandalf, whereas atmospheres and structure have more in common with Japanese synth guru Isao Tomita. Combined, this results in some rather unique compositions and a distinct musical profile. Henriette Kat excels in making soundscapes that ebb and flow, where the intensity pulsates and the various musical elements come and go - pretty much like waves going back and forth towards the shore. The soundscapes most times start out on a low intensity, and as they evolve the intensity grows, as if the waves increase in size. At the end they recede into mellowness and silence again, the last part of each soundscape being obviously designed to have a soothing and relaxing effect. A distinct trademark is a general feeling of being in outer space, as the tones and timbres chosen will make you think of the universe and the galaxies. Quite a few of the themes explored seems to be very much inspired by classical symphonic music, creating majestic and powerful sonic textures. Mixed with calmer and mellower themes, and with the structure of the pieces constantly ebbing and flowing, the music has a strong identity. Compositionally, this is a slightly mixed affair though. The structure chosen makes it hard to create compositions that will make an impact above the level of being nice, relaxing music. In this case, there are quite a few strong constructions though, with Seashell Song being the best to my way of thinking. Messages From Orion and The Lighthouse of Ameland also succeed, and while the rest of the tunes aren't as strong they are never boring or uninteresting.

  If you find Isao Tomita's works interesting, but slightly too cold and sterile, this is an album worth checking out. Fans of electronic soundscapes that make you sit back and dream of being somewhere in the depths of outer space should also have an interest in checking out this artist in general, and this release in particular.

  Olav M. Bjornson

• IO Pages- Nederland- Robbert Schuller - Januari 2008

  Bij het noemen van vrouwelijke keyboardspelers kom je vaak niet verder dan de vingers van een hand. Euh…, Suzanne Ciani, Enya en Constance Demby lukt nog wel, maar Henriëtte Kat volgt nog niet automatisch. Toch heeft deze Nederlandse componiste met Orion Symphony haar tweede volwaardige album met synthesizerklanken op zak. Afgaande op haar website heeft Kat ook al filmmuziek, vocaal werk en kindermuziek gecomponeerd. Van dat laatste hoor je in track 5 de nodige sporen terug. Het is een nummer met een eenvoudige melodielijn. De andere stukken op Orion zijn behoorlijk zwaarder. Soms klassiek getoonzet met viool en orgelklanken. Toch is ze nooit ver af van zachte elektronische muziek annex new age. Wel zit er een duidelijke symfonische ondertoon in en hoor ik her en der ook iets van een 'Franse sfeer' in de tracks. Kan kloppen, want Henriëtte woonde vijftien jaar in Parijs. Hoewel er gerept wordt van de "energie die deze kosmische muziek oproept", mag je Orion Symphony niet inschalen als de typische kosmische muziek die vooral Duitse keyboardartiesten in de jaren zeventig maakten. Daarvoor zitten er te weinig zissers en bubbeleffectenin. Kats stijl van componeren is namelijk geheel anders. Ik neem de vrijheid om haar een 'telex-stijl' van muziek maken toe te schrijven. Klanken komen in korte stukjes, er zijn kleine rustperiodes voordat een nieuwe akkoordaanzet volgt. Dat heeft tot gevolg dat de melodielijnen niet altijd even vloeiend 'doorlopen' en dat het beluisteren wat bemoeilijkt. Geen gemakkelijk of soepel wegdraaiend album dus. Je moet er echt voor gaan zitten, liefst met de koptelefoon zoals de maakster ook claimt. En pak dan vooral de tweede helft van de CD mee, want daar staan de beste stukken op.

  Olav M. Bjornson

• ZICAZIC le zicazine - Frankrijk - Fred Delforge - Januari 2008

  Elle a sorti son premier album en 2006 mais confrontée à l'émoi qu'il a procuré au public, Henriëtte Kat a très vite été tentée de lui offrir une suite et c'est un an plus tard qu'est paru « Orion Symphony », le deuxième effort de cette Néerlandaise à la fois compositrice, interprète et arrangeuse de sa musique. Construit à base de sonorités électroniques, les morceaux que crée Henriëtte Kat invitent l'auditeur à les découvrir au casque et à se plonger au plus profond de chacun d'eux pour en ressortir comme baigné des diverses sensations qu'ils peuvent procurer. A la fois cosmique et aérienne, cette fort bien nommée Symphonie d'Orion joue autant sur les sons que sur les silences et après un temps d'adaptation bien naturel, c'est sans aucune retenue qu'on se laisse aller à jouer le même jeu que la compositrice et à la suivre dans des errances totalement imprévisibles qui la conduisent de « La Cathédrale de Metz » à « The Lighthouse Of Ameland » en nous délivrant au passage ses « Messages From Orion » et en soufflant sur cette fabuleuse heure de découverte un certain « Wind Of Change » auquel on ne peut que succomber. Reprenant à son compte la devise de Platon affirmant que la musique donne une âme à nos cœurs et des ailes à la pensée, Henriëtte Kat devient à la fois philosophe des notes et magicienne des sons et éclaircit nos esprits en leur apportant de petites grappes de fraîcheur … On ne s'en lasse pas !

  Fred Delforge

• Highlands Magazine - France - Jean-Pierre SCHRICKE - December 2007

  Pour changer, commençons donc par la conclusion pour ce qui restera peut être le meilleur et le plus beau disque de HENRIETTE KAT. La pureté des ambiances, la beauté et la sensualité des plages sont très supérieures aux atmosphères glacées de certains musiciens solistes du genre. Voilà un album ambiant au plein sens du terme. Si vous êtes amateur du genre, voilà un superbe CD, intime et chaleureux, un bel album de musique planante vivante ou vous pourrez sans peine vous évader après une dure journée de labeur, ou bien si vous avez envie de vous évader des tracas du quotidien. HENRIETTE KAT est née en 1948 et originaire de Hollande. Voilà une personne énigmatique, ayant eu une vie assez trépidante, où la musique a semble-t-il tenu une grande place. Sa jeunesse a été bercée par la musique classique et le rock. Citons CHOPIN, MOUSSORGSKY, BEETHOVEN, PINK FLOYD, YES & KING CRIMSON. Tellement passionnée par la musique qu'elle entre conservatoire d'Amsterdam, après quoi elle tient un magasin d'articles artisanaux de luxe à Paris durant une quinzaine d'années. Ayant le démon de la musique, elle y revient vers 1995, époque où elle retourne dans son pays natal ou elle travaille assidûment le piano, le synthé et l'ordinateur. HENRIETTE se fait un nom grâce à des B.O. de films, des musiques pour enfants ou plus incroyable, de la musique pour funérailles. La musique, elle l'a composée d'abord dans sa tête, puis essayé de la reproduire avec des instruments en s'inspirant du monde qui l'entoure et de la nature. Un premier CD, intitulé VIOLET FIRE (chroniqué dans ces colonnes) a vu le jour en 2006. Voilà donc dans ce monde de brutes, dans ce monde de surconsommation, une planerie intouchable, un objet sonore attachant. 8 titres où se conjugue le changement et la permanence. En cela, HENRIETTE KAT use du synthé, bien sûr, mais aussi d'accordéon, éventuellement samplée mais bien agréable ("If you must go"). Même la guitare électrique, d'ailleurs très bien jouée vient ajouter quelques touches chatoyantes et ceux-ci sur plusieurs titres. Vous visiterez également la cathédrale de Metz durant 7', mais à pas de loup, car la musique proposée n'est pas taillée grossièrement à la hache, tout étant étudié dans le but d'émouvoir, de fermer les yeux et de rêver. Les percussions multiples enrichissent également l'œuvre, "Let the party begin" me faisant penser à ASH RA, bien sûr grâce à la guitare cristalline qui accompagne le synthé langoureux et feutré, tout cela mettant en évidence la forte originalité de la personnalité de la dame. "Wind of change", la plus longue pièce de plus de 10' est absolument superbe, ultra sensible, une suite de paysages sereins, langoureux. Cette œuvre sera pour vous un lieu de refuge, un lieu de réflexion, un havre de paix. Toute la gamme, et aussi toute l'intensité des sentiments d'HENRIETTE se trouve dans ce CD intimiste très réussi

  Jean-Pierre SCHRICKE

• Classic Rock Society - UK - Steve Mourton - December 2007

  Henriette writes her music in a classical style as scores for full orchestra, but performed on synthesizers. No drum machines here, just nine beautiful pieces ranging from approx. 3 minutes to twelve minutes in length. If you enjoy this style of music this is well worth getting, and the depth of the music makes listening while sitting quietly a real joy, but without taking anything away from the music, this is also an ideal CD to play as background when inviting friend round, and I bet it's not long before someone says, "this is nice"what is it."

  Steve Mourton

• Persoonlijke reactie van Roelien de Lange- Nederland - December 2007

  De CD van Hetty Kat draai ik graag in mijn atelier omdat ze mij inspireert. Soms voel ik er heerlijke lafunction ndschappe() { }lijke ruimtes bij. Soms ben ik opeens in gedachten tussen de sterren. Intussen werk ik met mijn intuitie en stroomt er inspiratie door mij heen, uit een grotere bron. Haar muziek is vanuit die grotere bron geschreven, ware composities met kracht, zachtheid, helderheid, sneeuwvlokken en ruimte reizen.
  Ik hoop meer van deze originele componiste te horen!

  Roelien de Lange, beroepskunstenares, schrijfster en onder andere kunstdocente, oprichtster van de School voor Sjamanisme.

• JAZZ - Nederland- Pieter Franssen - Oktober 2007

  Synthiscapes

  Breed uitwaaierende synthiscapes van een serene schoonheid zijn de specialiteiten van de elektronische muziekmeesteres Henriëtte Kat. Op haar tweede album laaft ze de luisteraar met kalmerende masserende, veelgelaagde, wegdromende synthyscape composities, aangevuld met piano en accordeon klanken. Haar meanderende en wegdrijvende synthesizerklanken maken zowel een sereen hangmat - als een majestueus hemelbedgevoel los. Vooral de elf minuten van Messages d'Orion en La cathëdrale de Metz bewerkstelligen dit. Maar Kat krijgt bij haar expressionistische elektronische muziek ook inspiratie door de beelden van de vuurtoren van Ameland. Si tu dois partir heeft nog een ietsiepiestie slagwerk, maar over het algemeen gaan haaruiterst relaxte melodieën met gemak het loungestadium voorbij. De opmerking van de componist, Richard Wagner dat muziek begint waar de kracht van het woord ophoud, maakt Kat met haar kosmische energiemuziek, die zowel emoties als beelden losmaakt, op dit rust brengende album voor het grootste deel helemaal waar.

  Pieter Franssen

• Koorddanser - Nederland - Ewald Wagenaar - Oktober 2007

  Orion Symphony - Henriëtte Kat

  De energie van kosmische muziek, vertelt de voorkant van deze cd-doos. Het is moeilijk deze 60-minuten lange muziek te omschrijven. Geheel instrumenteel, veel synthesizers. De ene keer wat klassiek aandoend. Het volgende nummer modern en avant-gardistisch. Eclectisch zou je kunnen zeggen, een opstapeling van verschillende muziekstijlen: van traditionele stijlen tot mellow trance. Henriëtte componeerde de muziek zelf, speelt zelf en nam het ook zelf op. Waarmee ze zich in een kwetsbare positie manoeuvreert; wat je ook van de muziek vindt, het komt geheel bij háár vandaan. De muziek vraagt een bepaalde 'mood' om ernaar te kunnen luisteren. Afgeluisterd tussen heel drukke werkzaamheden in, ontgaat de luisteraar de finesses. Maar ga je er rustig voor zitten - bijvoorbeeld onderweg - dan neemt de muziek je mee. Ook als achtergrond doet deze cd het goed, omdat de arrangementen niet om aandacht vragen en de muziek toch steeds van een bijzondere kwaliteit is die gerust uniek mag worden genoemd.

  Oktober 2007, Ewald Wagenaar

• Musicmaker Nederland - Paul Gersen - September 2007

  Ironisch genoeg kreeg ik deze cd toegestuurd terwijl ik in de lappenmand lag en vooral veel moest rusten. Op de achterkant van het cd-hoesje van Henriëtte Kat's tweede cd staat namelijk dat het beluisteren van Orion Symphony een relaxende werking heeft en mijn zorgen wegspoelt. Laat dat nou juist mijn ziektebed doen verkorten, dacht ik! Helaas, het luisteren van deze cd heeft mijn herstel niet bespoedigd. De symfonische synthesizermuziek (volgens Henriëtte Kat 'expressionistische muziek') is zeker niet slecht. Kat haalt haar inspiratie uit Beethoven en Rachmaninov, maar ook uit Pink Floyd en Yes. Dat zorgt voor interessante, lange composities met een sprookjesachtige sfeer. Toch vraag je je na een half uurtje af of de nummers niet meer instrumenten verdienen. Aan het einde van de cd was de drang om alle synthesizers op aarde te vernietigen bij mij namelijk erg groot. Het lijkt me stug dat zo'n neiging een uiting van ontspanning is. Met echte drums en wat strijkinstrumenten zou Orion Symphony veel diverser zijn geworden. Nu vraag je je toch de hele tijd af hoe de cd had geklonken als hij onder handen was genomen door een band. In ieder geval minder zweverig.

  September 2007 - Paul Gersen

• Progwereld - Nederland - Joop Klazinga - September 2007

  Wij bij Progwereld besteden niet vaak aandacht aan synthesizer muziek, omdat we vinden dat daar andere media beter in zijn. Toch willen we voor dit album een uitzondering maken, temeer omdat deze cd van Nederlandse makelij is en bovendien is uitgebracht bij het gerenommeerde Franse platenlabel Musea.

  Zoals tegenwoordig velen onder ons, was ik onderuitgezakt op een vrijdagavond 'vrienden' aan het winnen op het inmiddels bekende www.myspace.com platform op internet. Alvorens de bijgaande muziek beluisterd te hebben op het bijgevoegde media spelertje, maakte ik een keuze: wel of geen vriend. In dit geval was de keuze niet zo moeilijk. De muziek van Henriëtte Kat is rustgevend en gemaakt met synthesizers en vooral dat laatste maakte me nieuwsgierig.

  Deze elegante dame uit Amsterdam heeft onlangs haar tweede cd uitgebracht bij Musea. "Orion Symphony" bevat acht songs gemaakt met synthesizers en zogenaamde plugins, waarmee op de computer een scala aan geluiden geproduceerd kan worden, vandaag de dag zelfs orkestklanken die bijna niet van echt zijn te onderscheiden. De viool, strijkers- en blaaspartijen zijn hier een goed voorbeeld van; ze klinken natuurgetrouw en helder. Daarnaast gebruikt Henriëtte ook abstracte en etnische klanken. Persoonlijk vind ik de goedkope en matige gitaarsoloklank die in diverse nummers wordt gebruikt jammer, hetgeen wat afbreuk doet aan het toch wel professioneel klinkende geheel.

  Het is knap om een hele cd boeiend te houden met alleen klankkleuren. Henriëtte slaagt hierin en dit heeft te maken met het feit, dat ze muzikaal is aangelegd en goed heeft geluisterd naar haar voorbeelden zoals Grieg, King Krimson, Moussorgski, Peter Gabriel, Rachmaninov, Soft Machine en Beethoven. Toch doet Kat's muziek mij het meest denken aan de jaren '80 albums van de Oostenrijkste toetsentovenaar en multi-instrumentalist Gandalf - ambient, rustgevend en soms betoverend. Met een glas wijn voor de openhaard op een winterse avond dus. Opvallend is dat Kat bewust heeft gekozen voor tien seconden pauze tussen de nummers, Ik moet zeggen dat het zeker niet storend is, maar wonderwel past bij deze muziek.

  "Orion Symphony" is een prima gevarieerd en sfeervol album met muzikale passages en uiteenlopende klanken, waarvan sommige naar mijn idee iets nauwkeuriger gekozen hadden kunnen worden. Henriëtte, Ik kijk uit naar je derde kunstwerkje!

  Joop Klazinga

• Muziekwereld- Nederland -rakenDra Smit - September 2007

  Music for lovers of the big chill

  Henriëtte Kat beschouwt zichzelf als vertegenwoordigster van het expressionisme in de elektronische muziek. Met beperkte middelen, zoals ze zelf aangeeft, componeert ze met behulp van een computer synthesizermuziek met een symfonische inslag. Ook bij Henriëtte Kat staat de chillfactor centraal. In tegenstelling tot Vangelis, Jean Michel Jarre en andere synthesizercomponisten maakt Henriëtte Kat veelvuldig gebruik van klassieke instrumentatie en arrangeerconcepten waardoor haar muziek meer diepgang heeft dan de doorsnee new-age-muziek. Dit is de kracht van haar composities maar ze loopt hier ook tegen de beperkingen van de computer op. Vooral aan het begin van de beluistering moest ik stevig wennen, vooral aan de synthetische klank van de gebruikte gitaarsamples. Bij het derde stuk echter waren die weerstanden opgelost en werd ik moeiteloos meegenomen in de vele kleurrijke klankwerelden die voorbijkwamen. Music for lovers of the big chill.

  rakenDra Smit

• Sonnet van mijneer Meulenberg - Amsterdam - October 2007

  Sonnet van de blinde mijneer Meulenberg - 86 jaar.

  Bij de Orion Symphony van Henriëtte Kat.

  Aarzelend hoor ik de tonen
  Van een andere nieuwe tijd
  Waar ik nu in moet komen
  En dan nog slecht voorbereid

  Langzaam wordt ik opgenomen
  In de nieuwe werkelijkheid
  Vrij van dogma's en van dromen
  Los van de zwaartillendheid

  Toch blijf ik op de aarde
  Bij al het moois wat ik ervaarde
  En bij veel genegenheid

  Het is geen droom, maar zeker weten
  Door Orion zal ik het nooit vergeten
  In kosmische geborgenheid

• Persoonlijke reactie van Raymund Willaert - Amsterdam - October 2007

  September 2007 Raymund Willaert 59 jaar:

  In plaats van over de muziek een of ander nietszeggend compliment uit te delen, wil ik schrijven wat er in mij "getriggerd" werd tijdens het beluisteren van Orion Symphony in het Engels, want zo kwam het in me op:

  1. If you must go: there is always hope, trust or even knowing that you will return
  2. La cathédrale de Metz: Heavenly start. The dark tones create an enormous space, always in motion, but very still at the same time. I'm struck by the vastness of the Cathedral/ the Universe
  3. Let the party begin: it starts with a hop-scotch motive, we play. It's a huge party, merry but with undertones of seriousness. I liked the returning of the motive
  4. Messages of Orion: The high tones coming from Orion arrive on Earth, the "dark" tones, and….. play together! Very beautiful. The high pitches tones and sequences are followed by the earthly, organic "shots". Magnificent (That' s playing together in optima forma).
  5. Seashellsong: open air, free breathing, the sea is a miracle, isn't it? I didn't want to get op and disturb my listening, but if I would play it in a lesser volume, it would be more like a dream for me.
  6. The gate: Fantastic start. You've got to pass the gate, but it's so huge, so enormous! And I am so tiny. But: the gate is inviting as well: come, pass through me, please....
  7. The lighthouse of Ameland: The lighthouse is so far away and is calling. Whales are passing, the sea moves and changes like the weather around Ameland.
  8. Surprise: I had written 7 when I arrived at 8: The wind of change: change doesn't mean: there is danger. Trust the wind in life, it is all there is presently, The music sounds very reassuring in my ears. There can be dark winds, but why would you get blown of by them, they will pass, just like the wind changes.

• Persoonlijke reactie van André Kluckhuhn - Filosoof en auteur - November 2007

  Over Violet Fire en Orion Symphony van Henriëtte Kat - November 2007

  Er is muziek waarnaar je alleen maar bewust en geconcentreerd kunt luisteren, en waarbij iedere afleiding als storend wordt ervaren. Maar er is ook muziek die minder bewust kan worden ondergaan, en die de aandacht voor een andere activiteit, zoals lezen of schrijven bijvoorbeeld, niet alleen mogelijk maakt maar zelfs stimuleert. Het vergt altijd een zekere mate van inspanning om achter de schrijftafel te gaan zitten en de rust op te brengen om met een tekst in de weer te gaan. Door de muziek van Henriëtte Kat lijkt dit proces makkelijker aan te gaan, en de concentratie voor het vervolg ook makkelijker in stand te houden. Henriëtte Kats composities lijken psychische belemmeringen weg te nemen en een simultane stroom (of 'flow') tot stand te brengen waarin het (creatieve) schrijfproces als het ware door de muziek aan de hand wordt meegenomen. Hoewel qua soort muziek niet te vergelijken wordt hetzelfde effect opgeroepen door Simeon ten Holts Canto Ostinato, een minimalistisch stuk voor vier vleugels.

Violet Fire

• Persoonlijke reactie Wim Rottinghuis - October 2010
  De CD Violet Fire is mijn lievelings CD, die ik iedere dag opzet. Op zekere dag lag ik ontspannen naar de muziek te luisteren. Ik had een beetje wiet gerookt en tijdens de eerste twee nummers kreeg ik een visualisatie van de kosmos met erin een zwart gat. Normaal gesproken zie je in het donker van de kosmos zo'n zwart gat niet, maar in mijn visioen zag ik om het gat heen een kraag van kleine roodgele vlammetjes. En daarbuiten zag ik om alles heen een kraag van grote witte zaagtanden, die aan de randen vervaagden als sneeuw. Ze hadden geen scherpe contour en draaiden linksom. Dat vond ik vreemd, omdat ze naar mijn gevoel rechtsom moesten draaien, maar goed... het was zoals het was.

  Midden in het zwarte gat kwam opeens een klein puntje en meteen daarna zag ik een explosie, de oerknal van de schepping en slingerde de energie die tot materie was geworden de kosmos in. Na deze visualisatie bleef ik zonder verdere gedachten in alle rust de rest van de CD beluisteren.

  Toen de CD was afgelopen, had ik geen zin in een andere CD, maar drukte op de afstandsbediening van de TV. Hij stond afgesteld op National Geographic en ik kwam in een programma over de kosmos terecht. Tot mijn verbijstering zag ik precie, maardan ook echt precies hetzelfde beeld als ongeveer drie kwartier daarvoor tijden de muziek. De commentaarstem vertelde dat een zwart gat niet alleen alles opslokt, maar ook energie afgeeft, waardoor het effect van geelrode vlammetjes en witte linkdraaiende zaagtanden onstonden. En dat daaruit de oerknal was ontstaan.Dit alles verzin ik niet maar is oprecht door mij beleefd. Deze muziek is echt kosmische muziek.

  Wim Rottinghuis

• Progressive Ears - USA- - March 2008

  Henriëtte Kat is a Dutch based composer that has written music since 1995, and some time ago decided to perform some of her compositions herself on the synthesizer because, as it is stated on her homepage, "I took the step to write for an orchestral ensemble myself. And since I can't put them in a closet and wait for the orchestra to come by, I execute them on synthesizers." Violet Fire is her debut album, and was released by Musea Records sublabel "Dreaming" in 2006.

  The compositions on this release are all very much of a symphonic nature. All these songs are compositions that in other arrangements easily could have been performed by a regular classical symphony orchestra - it is quite easy to listen and hear the place for the horns, the violins and other regular instruments used in classical music.

  Apart from that, the dominating traits in these compositions are the slow pace of the compositions, a structure where the melodies often consist of subtle melodic layers coming, going and returning, and a general feeling of relaxation from the compositions. These tunes won't light your fires, rather they will make you relax, and open up your mind for contemplation and dreaming, gently siphoning away any stress and volatile emotions poisoning your system.

  This effect is the major strength of this release, but also it's main weakness. The compositions are a bit too similar, especially when listening to this music with a high degree of concentration. I do suspect that this music wasn't made for the manner of listening I do as a reviewer though; and that the main purpose of these compositions are to help the listener meditate and relax.

  In style the symphonic style of these tunes as well as the general sound of the album reminds me quite a lot of Isao Tomita. The music on this release is slower and much more mellow; but similar in sound and mood. Fans of Tomita may want to find out more about this release; and anyone looking for gentle music to soothe the mind should find this release worthwhile to check out as well.

  My rating: 75/100

  Windhawk

• DPRP England - September 2006

  In spite of any negative expectations I might have brought to this review based upon Musea's willingness to print lines like the following in its press release "Just let you charm by the restful flames of Violet Fire." [sic]

  ...still, I found Violet Fire to burn with a modicum of brilliance, even if ultimately I don't have too much to report about the CD.
  I don't know a whole lot about Henriëtte Kat. She is apparently a Dutch composer, although I have no information about her musical background, her previous work, or if this is (as I'm guessing) her debut release. Violet Fire seems to be Ms. Kat's attempt to link the immateriality of both musical expression and dreams; in fact, it Ms. Kat views both musicality and the images out of the dreamworld as mouldings of more subtle energy. Perhaps she's right...

  The music on Violet Fire can be easily described as synthesizer compositions, pure and simple. To the best of my ability to discern otherwise, I heard nothing on the CD that was not generated through synthetic keyboard production. And that is dually the strength and the weakness of the effort.

  To its credit, Violet Fire often reminds me of Ian Anderson's 1995 release Divinities: Twelve Dances With God (released on EMI's classical music imprint Angel), an under-looked but quite excellent album that featured a good deal of synth work by Tull's Andrew Giddings. Both Divinities and Violet Fire offer a broad array of textures that will please any synthesizer devotee. Ms. Kat is nothing if not a skilled controller of mood and atmosphere, and if she is sometimes too abrupt in the transition from motif to motif, still, there is a density of emotion in her playing and tone that hold attention. And Ms. Kat's arranging and compositional technique is first-rate. I wouldn't call myself a synth man, really; I prefer the Mellotron, the B3, and the acoustic piano to synths more often than not, but I was impressed with Ms. Kat's facility at employing dynamics and variation to evoke themes.

  To its detriment, Violet Fire is nothing other than a synth album. If you enjoy synthesizers, than this album will sit well with you. If you do not, steer clear. Personally, while this is decent enough music (if a tad soporific), I kept wondering a) how Ms. Kat's compositions would sound under symphonic treatment (very, very good, I'd hazard); and b) how nice an occasional addition of percussion, nylon guitar, or woodwind might sound on several of the tracks.
  In the end, I'd say this is more in the New Age vein than a progressive rock vein, but it still might find an audience with those who've latched onto, say, the work of Vangelis. Ms. Kat could make supreme soundtracks, if she saw fit. Violet Fire is well made music and pleasant in its own right, but perhaps more of a novelty than anything else. When Ms. Kat has these same songs recorded by a full orchestra, I'll be first in line at the auditorium.

  Conclusion: 6 out of 10 (7.5 for hardcore synth fans).

  John J. Shannon

• Highlands France - September 2006

  Afin de situer la démarche artistique originale de HENRIETTE KAT il m'apparaît intéressant de citer en partie cette profession de foi reproduite en page intérieure du livret : "La musique est une forme du monde immatériel qui contient des images, sensations, structures, messages, très comparables aux rêves. De la même manière que vous traversez vos rêves, vous pouvez marcher à travers la musique et réellement visiter cette autre dimension. Vous verrez avec vos oreilles vos propres images intérieures et votre fantaisie vous amène en voyage dans cet univers sonore, fascinant de beauté mathématique…" Voilà une introduction de nature à susciter la curiosité du mélomane. La musique méditative, belle et sereine de HENRIETTE KAT nous emmène en voyage, nous fait visiter diverses contrées, suggérées à travers des titres poétiques ("Mt. Kailas (Tibet") et inspirés ("Nuages Sombres & Arcs en Ciel", colorés ("La flamme violette"), évoquant les anciens mondes ("Atlantis") et les grands espaces ("Mt Gausta, Norvège"), voire l'infini ("La Mer"). Cette musique est belle et incite à la méditation, à la réflexion, au repli sur soi et stimule l'imagination, crée des images. Basée uniquement sur des synthétiseurs aux sonorités très colorées, elle exprime une facette et une conception sereine et radieuse de la vie, voire de l'univers. Pour les amateurs de grands voyages, direction l'infini. (**1/2)

  Didier Gonzalez

• Music in Belgium - October 2006

  Au royaume de la musique électronique, il y a celle qui fait bouger et danser parfois jusqu'à épuisement, à grand renfort de drogues diverses. Un bon exemple de ce type est la musique concoctée par The Chemical Brothers. Aux antipodes, il y a celle qui pousse à la méditation et au rêve, comme celle de Vangelis. La musique de Henriëtte Kat, une compositrice néerlandaise, répond plutôt à la deuxième définition.

  Elle tente d'établir un lien entre la musique et le rêve. Pour atteindre ce but ambitieux, elle utilise un rythme très lent et des thèmes répétitifs qui évoquent un monde immatériel et suscitent des images et des sensations que l'on peut éprouver au cours d'un rêve.

  A travers cette recherche, elle privilégie les rythmes très lents au point qu'ils deviennent parfois monotones, voire soporifiques, comme à la fin de " Mount Kailas ". Si l'on veut écouter plusieurs fois l'album jusqu'au bout pour le juger honnêtement, il vaut mieux prévoir une tasse de thé ou de café fort.

  Les autres morceaux relèvent de la même logique et sont la plupart du temps très longs et uniquement instrumentaux. Cela ne contribue pas à procurer une quelconque variété ou une quelconque dynamique à l'ensemble. " The Violet Flame " est un peu plus enjoué que la moyenne mais il y a de la part de la compositrice une volonté manifeste de conserver une certaine réserve dans l'apport d'émotion. A force de le vouloir, on verse plutôt dans la sensation que l'on éprouve de façon presque tactile que dans le sentiment.

  Cela dit, l'album ne manque pas d'exhaler un parfum de beauté qui s'infiltre sournoisement dans le subconscient mais cela demande de la patience et des efforts suivis que beaucoup ne prendront sans doute pas la peine de faire. A ce sujet, " Atlantis " ne manque pas de charme ni de qualité mélodique et son atmosphère très calme conduit immanquablement à la méditation. Comme c'est le but recherché, on peut dire qu'il est largement atteint.

  " Inside " est aussi un morceau plus court qui apporte un semblant de mystère mais on se cantonne toujours dans les limites rigides tracées au départ de l'oeuvre. Pourtant, malgré sa longueur, un morceau comme " Fata Morgana " peut s'avérer intéressant par la rigueur de cette quasi démonstration d'introspection par la musique.

  En conclusion, cet album doit être réservé à des personnes rompues à l'écoute de la musique classique et qui ne craignent pas de passer des heures à découvrir ce qui se cache derrière cette oeuvre destinée à des personnes qui ont reçu une formation musicale dans ce sens.

• Tarkus Norway - October 2006

  TROND GJELLUM

  Dreaming er et underbruk av Musea Records i Frankrike, et selskap som i manges øyne i de siste år kanskje har hatt en tendens til å prioritere kvantitet fremfor kvalitet. Det skal ikke vi ta stilling til her, men bare kon st a tere at Henriëtte Kat's Violet Fire så absolutt ikke er av det dummeste utfallene som har kommet ut fra denne kanten på en stund. Musikken er i all hovedsak lavmælt og synthbasert, og vil vel av noen kalles new age. Men innslag av folkemusikk, og en instrumentering som også spenner over akustiske instrumenter (eller i alle fall samples av sådanne) som.

  Celesta og trekkspill, utvider palletten i en slik grad at det er hakket mer interessant enn det meste andre av tilsvarende musikk vi har hørt i redaksjonen på en stund. Ikke noe mesterverk, og selv om skiva oppleves litt som en litt for lang og ørkesløs vandring som litt for ofte fører fram til ingenting, fungerer det likevel ok som grei underholdning (eller kanskje rettere sagt avslapning) til kalde vinterkvelder.

• ProgressoR Uzbekistan - October 2006

  This is the debut recording of Henriëtte KAT from Holland. Released via Dreaming, which is a division of Musea Records dedicated mainly to electronic music, this album however somewhat distinguishes itself from the label's mainstream, embracing also new-age, ethnic, symphonic and even classical elements. It seems the artist had additionally used Pro-Tools when working on this collection, because (apart from traditional synthesizers) I sometimes clearly hear the sounds of guitar and drums. Well, most of the drum tracks are played by the machine, but it's programmed surprisingly well. The music relatively frequently changes its outline, the amount of dreamy and positively eclectic arrangements being approximately equal within each of the disc's nine tracks. Overall, "Violet Fire" can be defined as a kind of Electronic Progressive.

• Koid9 France - November 2006

  "La musique est une forme du monde immatériel qui content des images, sensations, structures, messages, très comparable aux rêves." Cette citation est bardée de bonnes intentions et c'est sur ces bonnes paroles que la compositrice néerlandaise Henriëtte Kat revient nous voir avec une série de titres pour synthétiseurs compilés sous le nom de "Violet fire". Celle qui a étudié le chant au conservatoire, la musicologie à l'université d'Amsterdam et vécue 15 années à Paris déploie ici une méthode de travail originale : en partant d'une partition pour orchestre, elle transpose le tout pour claviers et ordinateurs. Le but étant de nous inviter au voyage... seulement voilà, tout cela est forcément très synthétique (certains diront space, planant, atmosphérique - rayez les mentions inutiles), certes délicat ("dark clouds and rainbows") ou imposant ("the sea"), et ressemble par moment à des ambiances de musiques de film éthérées ("mount kallas"). Mais surtout, l'album nécessite des oreilles consentantes pour suivre ces dessins sonores qui passeront bien au dessus de la tête des autres. En bref, il faut aimer un genre déjà sublimé par d'autres (Tangerine Dream, Vangelis voire Lisa Gerrard). Face à ces monuments, "Violet fire" fait montre d'une modestie plus ou moins bien placée. Vivre la musique comme un "don des sphères plus élevées" n'engage pas forcément à l'universalité.

  Novembre 2006, Cyrille Delanlssays

• Manticornico Spain November 2007

  Henriëtte Kat (nacida en Ámsterdam en 1948), estudió canto y musicología en el Conservatorio de la Universidad de su ciudad natal. Ella vivió durante 15 años en Francia y actualmente trabaja en Holanda. Como músico, es una inspirada artista cuyo trabajo musical contempla una calidad original.
  Los primeros trabajos que hizo fueron inspirados en la música formal, componiendo piezas para orquesta. Recientemente, Henriëtte da un giro a sus conceptos, componiendo música para teclados, apoyada mucho en estos y también en software para componer, publicando con el Sello Dreaming (paralelo de Musea Records) "Violet Fire", álbum que se relaciona con el progresivo atmosférico y que pretende ser el primero de una serie de CD's.

  El trabajo que "La Doña KAT" inicia con el álbum "Violet Fire" ofrece nueve temas para sintetizador, con composición centrada en la naturaleza, sus elementos y su relación con la belleza. Este concepto encuentra forma en piezas tan tranquilas como 'Dark clouds and rainbows' o más de tintes orquestales como 'The sea'. Dentro de del género atmosférico en el que se desenvuelve, el álbum contiene música imaginativa y no tan ambiental y estable como podría imaginarse. Sus armonías instrumentales se conjugan con algunos elementos de la música formal, gentilmente mezclados por los sintetizadores, ofreciendo un sonido emparejado con lo que hacen artistas como ART OF INFINITY o DER SPYRA, y por ello la consideración de mencionarlo en este espacio. Progresivo atmosférico, nos atreveríamos a decir.

  © www.manticornio.com rock progressivo

• IO Pages Nederland - November 2006

  Zoals de Nederlandse synthesizerspeelster Henriëtte Kat in haar introductie al aangeeft, vergelijkt ze muziek met een droom, waarin je een dimensie van gevoelens, voorstellingen, enz. bezoekt. Deze visie komt duidelijk bovendrijven in Violet Fire. In negen instrumentale composities met een totale speelduur van een kleinet 65 minuten, probeert Kat haar beleving van deze droomwereld over te brengen in titels als Mount Kailas, Dark Clouds & Rainbows, Fata Morgana, Mount Gausta en The Sea. Aangezien dit een persoonlijke beleving is, zal deze slechts een beperkt aantal mensen bereiken. De voortkabbelende, licht orkestrale synthesizerklanken, met zo nu en dan een opleving en enkele best aardige melodieuze passages (zoals in I AM), maken Violet Fire niet echt toegankelijk. Tijdens de iets vlottere gedeeltes met piano heeft de muziek wel wat raakvlakken met Suzanne Ciani. Ik kies liever voor het wat melodieuzere en vlottere repertoire van laatstgenoemde en stijlgenoten als John Kerr en Ron Boots.

  Leo Hoekstra

• Persoonlijke reactie Anneleen Roeland- België - October 2006

  Violet Fire

  Je wilt binnenin helemaal tot rust komen en blijvende rust vinden, maar je weet niet hoe, je zal wellicht al duizend en één dingen uitgeprobeerd hebben, maar het wil maar niet lukken… Ook ik was hier naar op zoek en dankzij Violet Fire heb ik die innerlijke rust gevonden.

  Wat heeft Violet Fire in mijn leven veranderd? Welnu, de meeste personen weten wellicht dat dit leven niet het eerste is en ook niet het laatste zal zijn, maar wat we in vorige levens hebben doorgemaakt is meestal bewaard gebleven in één van onze "onzichtbare lichamen". Om die opgeslagen informatie op de juiste manier te verwerken of los te laten krijgen we hulp van Violet Fire. M.a.w. je wordt een vrijer mens! Nu kijk ik helemaal anders naar zaken waarmee ik geconfronteerd word. Ik heb met m'n hart leren denken, gevolg; ik kan juistere beslissingen nemen. Je wordt wie je wil zijn; de kalme en liefdevolle persoon die iedereen nodig heeft. En wanneer iedereen aan dit "healingsproces" meewerkt tillen we onze aarde naar een hoger niveau.

  Violet Fire is met liefde gemaakt en dat ervaar je ook wanneer je er naar luistert. Zeg dus niet zomaar; 'het is weer een cd'tje', het is er eentje met grote waarde en een healende kracht!

  Anneleen Roeland

• Paragnost Johannes de Wit - België - October 2006

  Johannes de Wit, helderziend paragnost over Violet Fire

  Sfeervolle klanken en kleuren, zeer krachtige vibraties, herlevend, helend, sfeervol, intens transformerend als men zeer vermoeid is of innerlijk gekwetst.

  Dit beeld kan men meegeven bij de zeer krachtig vibrerende CD van Henriëtte kat "Violet Fire".

  De CD van Henriètte Kat "Violet Fire"is niet zomaar een CD. Deze CD is het resultaat van een precieze informatie en inspiratie, die zij als artistiek kanaal doorkrijgt. Deze informatie en inspiratie komt uit een bijzonder hoog trillende Bron. In deze muziek zit zo´n transformerende, helende energie, dat, wanneer men ernaar luistert, de diepe celinformatie in ons lichaam wordt aangesproken. Deze diepe informatie is steeds verbonden met je Teerbeminde Allerhoogste Goddelijke Zelf, die in wezen niets anders is dan je rechtstreekse verbinding met God in jezelf. Welnu, via de CD Violet Fire komt men met gemak in die omgeving terecht. De veranderingen in deze celinformatie brengen een reiniging op gang van geest en lichaam.

  Vanuit deze opleiding en mijn werk als helderziend paragnost merk ik zeer goed het effect van de CD "Violet Fire". Bescheiden mensen die onrustig zijn of met zichzelf niet tot hun diepe zelf kunnen komen en depressief geraken, vallen in een verkwikkende rustige slaap. In die slaap worden zij dan zachtje, haast onwetend, bevrijd van een last, een oud zeer of trauma, dat hen verwijderde van hun mooie innerlijke zelf.

  De CD Violet Fire is een CD, die je op zachte wijze diep in jezelf terug naar huis brengt in je ware IK BEN, je innerlijke stilte. De bijzonder krachtige vibraties bewerkstelligen de bevrijding van een oud juk, het loslaten van oude energie patronen.

  Deze CD is zeer innemend, zelfs zo innemend, dat we de inspiratie en informatie kregen onder het Alwaarnemend Oog van de Allerhoogste Fijstoffelijke Heilige LIcht Hiërarchie, de Grote Goddelijke Directeur er tevens kleine en grote groeps-healingen mee te gaan doen met de daarbij duidelijke boodschap: 'Tot het heil terug tot zichzelf te komen in Zeer Grote Liefde, wederzijds respect, eerbied voor de mensheid, geluk, succes en overvloed, waar iedereen recht op heeft'